«Քեֆ անողին քեֆ չի պակսիլ» Հովհ․ Թումանյան․ Մաս 2

Առավոտը վաղ տերության պաշտոնյաները կտրեցին Հասանի աղքատ տնակի դուռը։ — Էստե՞ղ է կենում քեֆ սիրող Հասանը։ — Ես եմ,— պատասխանեց զարմացած Հասանը։ — Թագավորի հրամանով հետևիր մեզ։ Ուղիղ պալատը տարան Հասանին։ Հայտնեցին, որ թագավորը իրեն պալատականի պաշտոն է տվել։ Պալատականի զգեստ հագցրին, մի թուր էլ կապեցին մեջքը ու կանգնեցրին պալատի մուտքերից մեկի առջև։ Ամբողջ օրը էնПродолжить чтение ««Քեֆ անողին քեֆ չի պակսիլ» Հովհ․ Թումանյան․ Մաս 2»

ՀԱՄԵՐԳ

Վըտակը ժայռից ներքև է թըռչում, Թափ առած ընկնում քարերի գըլխին, Զարկում ավազին, շաչում է, ճըչում, Ճըչում անհանգիստ, փըրփուրը բերնին։ Ինչպես ծերունին, ձենով պառաված, Ձայնակցում է ժիր թոռնիկի երգին, Այնպես է ծերուկ անտառը կամաց Արձագանք տալի ջըրի աղմուկին։ Այնինչ բընության զըվարթ համերգի

Создайте подобный сайт на WordPress.com
Начало работы