Архивы за месяц:Май 2020

Միլիոն տարի մեզանից հետո մարդիկ ինչ մտածում էին, նույն րոպեին իրական էր դառնում։ Օրինակ՝ եթե ինչ-որ մեկը մտածեր. «Ինչ լավ կլիներ, եթե հիմա ծովափին լինեի», նույն վայրկյանին կհայտնվեր ծովափին։ Կամ հերիք էր ինչ-որ մեկը ուտելու մի բան ցանկանար, անմիջապես հայտնվում էր սեղանին։ Բայց մարդկանց դա չէր ուրախացնում, որովհետև անհետաքրքիր էր։ Նրանք մտածում էին, որ իրենցիցПродолжить чтение «Միլիոն տարի մեզանից հետո (հորինուկ)»

Ալբերտ Մորավիա Մի օր Ծով Ա. Ցուլը Ա. Ֆրիկացի անունով մի սևամորթի տեսավ, որն իր կնոջ հետ նավակում նստած Օձ Ա. Ձկան համար երգ էր երգում: Օձ Ա. Ձուկը բերանը բաց լսում էր:

ա) Երեք թվերի գումարը 5412 է։ Եթե առաջին թիվը մեծացնենք 400-ով, իսկ երկրորդը մեծացնենք 200-ով, իսկ երրորդը փոքրացնենք 300-ով, ապա որքա՞ն կլինի ստացված թվերի գումարը։

Սառնարանում ջերմաստիճանը զրոյից ցածր էր։ Այնքան ցուրտ էր, որ այնտեղ ապրող մրգերի, բանջարեղենների և ուրիշ ուտելիքների վրա կարելի էր կարդալ նրանց մտքերը։

Ալբերտ Մորավիա (1-ին մաս) Պիտի որ իմանաք, մեզանից միլիոնավոր տարիներ առաջ Բևեռում* շատ ավելի ցուրտ էր, քան այսօր: Ջերմաստիճանը միլիարդ աստիճան զրոյից ցածր էր, և ամեն ինչ սառչում էր, նույնիսկ՝ մտքերը: Բավական էր մեկը մտածեր. «Ցուրտ է, գրո՛ղը տանի» անմիջապես նրա գլխավերևում սուր սառցալուլաներով գրվում էր. «Ցուրտ է, գրո՛ղը տանի»:

Ֆրանսիական ժողովրդական հեքիաթ Հայր Բոնամին գիտեր-չգիտեր, ընդամենը մի հեքիաթ գիտեր: Ամեն օր նա այդ հեքիաթն էր պատմում և այնքան էր պատմել, որ բոլորս արդեն անգիր էինք արել: Հեքիաթը որսորդների մասին էր և այնքան զվարճալի էր, որ լսողը ծիծաղից թուլանում էր: